Dilhun

"Düşün, çırpınıyorsun başta birisine dokunabilmek için. Sağa sola uçuyorsun; yukarı aşağı belki de, bazen dokunuyorsun birilerine ama onlar da seni tutup anlamak yerine ellerinin tersiyle vuruyorlar. Sen bir süre daha pes etmeyip çırpınmaya devam ediyorsun ama bu da çoğu şey gibi sonsuza kadar devam etmiyor. Artık bir insanı bulmak için değil başka şeyler için, seni anlayacak senin içindekileri görebilecek başka şeyler için gittikçe yavaşlayan bir şekilde çırpınıyorsun. Sonra bir eline kağıt, diğerine bir kalem geliyor. Başta ürkek davranıyorsun, acaba bunlar da zarar verecek mi diye. Ama hayır onlar yapmıyor. Onlar sadece sana itaat ediyor. Sen de açılıyorsun git gide onlara sarılıyorsun, öyle bir sarılıyorsun ki bir daha bırakmayacakmış gibi... Yavaş yavaş kullanmayı öğreniyorsun sonraysa kendin bile fark etmeden ustalaşmayı... onlar hep yanında, kötü de olsan iyi de olsan senin onlara verdiğin kadarını eksiksiz şekilde üzerinde tutmayı beceriyorlar. Ve yakarsan havaya fısıldıy...